ŚWIĘTO KUPAŁY, czyli krótka zapowiedź tego, co nas czeka w najbliższych dniach

Święto Kupały związane jest z letnim przesileniem słońca. Obchodzone było w czasie najkrótszej nocy w roku, czyli w okolicach 21-22 czerwca. O Kupale wiemy, że jest to nazwa święta oraz postać mitycznej osoby, z którą związane są liczne obrzędy w kulturze Słowian wschodnich. Także u Słowian zachodnich możemy odnaleźć analogiczne zjawisko, w późniejszym czasie nazywane … Czytaj dalej ŚWIĘTO KUPAŁY, czyli krótka zapowiedź tego, co nas czeka w najbliższych dniach

WIANKI, czyli coś z cyklu: ‚znane i lubiane’ – My Słowianie

Oprócz poszukiwania kwiatu paproci, w noc sobótkową, najważniejszym dziewczęcym obrzędem było, i jest nadal puszczanie wianków na wodę. Wianek od zawsze był symbolem panieństwa i czystości, czyli dziewictwa. Panny na wydaniu plotły je więc z polnych o ogrodowych kwiatów. We wianki najczęściej wplatały chabry, maki, rumianek i różyczki, następnie przywiązywały je do cienkiej, lekkiej deseczki, … Czytaj dalej WIANKI, czyli coś z cyklu: ‚znane i lubiane’ – My Słowianie

Ogień, woda i inicjacja młodzieży – My Słowianie

Na okres przesilenia letniego przypada szczególna rola obrzędowości ludowej, niegdyś słowiańskiej. Najdłuższy dzień i najkrótsza noc od zawsze przyciągały uwagę człowieka. Jest to czas szczególny zwłaszcza dla rolników. Gdyż, każdy z nich był już po wiosennych pracach polowych i oczekiwał na żniwa, które od zawsze kojarzone są z trudem i mozolną, wyczerpującą pracą. W efekcie, … Czytaj dalej Ogień, woda i inicjacja młodzieży – My Słowianie

Kwiat paproci, kwiat perunowy – My Słowianie

Kwiat paproci nazywany także perunowym kwiatem, jest mityczną rośliną zakwitającą tylko raz w roku, oczywiście w trakcie przesilenia letniego. Spełniał on bardzo ważną rolę w trakcie obrzędów świętojańskich Ów kwiat miał zakwitać równo o północy, więc tuż przed godziną „zero” na jego poszukiwania udawały się dziewczęta, lecz nie tylko.     Według legendy, kwiat paproci … Czytaj dalej Kwiat paproci, kwiat perunowy – My Słowianie

Kupała i Mara – My Słowianie

Etnografowie rosyjscy skłaniają się ku hipotezie, że Kupała wraz z Marą stanowią rodzeństwo. Mają świadczyć o dualistycznym micie brata i siostry, czyli ognia i wody. W celu uargumentowania tej hipotezy z pomocą przychodzi porównawczy materiał bałtyjski. Wykazuje on niejedną zbieżność i w niejednym pomaga uzupełnić archaiczną warstwę mitu i obrzędu Kupały. Główną postacią łotewska jest … Czytaj dalej Kupała i Mara – My Słowianie

Nasięźrzał, bylica i inne magiczne zioła

W niezwykłą sobótkową noc, nie tylko kwiat paproci nabierał magicznych, cudownych właściwości. Nasięźrzał, rosnący na leśnych polanach, miał szczególne znaczenie zwłaszcza dla panien na wydaniu. Oprócz kwiatu paproci uważnie poszukiwały też tej rośliny. Powszechnie wierzono, że nasmarowanie ciała liśćmi nasięźrzału, sprawi, że osobnicy płci przeciwnej będą odczuwać większy pociąg seksualny względem danej panny. Śmiało można … Czytaj dalej Nasięźrzał, bylica i inne magiczne zioła

O sercu i emocjach – My Słowianie

Emocje, takie jak gniew, żal i miłość, zdaniem Słowian gnieździły się w wewnętrznych częściach ciała: w sercu bądź też w ogóle wnętrznościach. Ten prymitywny pogląd tłumaczony był faktem, że podczas silnych afektów części wewnętrzne działają: serce pulsuje, boli, jelita skręcają się. Największy udział w odczuwaniu spośród wszystkich organów wewnętrznych brało ich zdaniem serce, z czego … Czytaj dalej O sercu i emocjach – My Słowianie

Żmij – skrzydlata istota mityczna

Skrzydlata istota mityczna, znana niemal w całej Słowiańszczyźnie (głównie na wschodzie i południu), o niezupełnie jasnych cechach i funkcjach. W wierzeniach praindoeuropejskich utożsamiał siły chaosu. Mówiono też, że Żmij to zoomorficzna postać boga zaświatów Welesa, stąd też Żmij miał pilnować wejścia do Wyraju podziemnego bądź też Nawii. Na Bałkanach przeważały pogłoski o pozytywnym działaniu Żmija: … Czytaj dalej Żmij – skrzydlata istota mityczna

Słowiańskie zwierzęta hodowlane – My Słowianie

Dzisiaj bez wątpienia na naszych stołach króluje wieprzowina i drób. Trudno wyobrazić sobie niedzielny obiad bez rosołu na kogucie i schabowego na drugie danie. Jednak nasi słowiańscy przodkowie mieli nieco bardziej wysublimowane gusta od naszych dzisiejszych. Jeśli chodzi o mięsiwo ich głównym pożywieniem była wołowina. Znaleziska archeologiczne w okresu neolitu świadczą, że ludność żyjąca w … Czytaj dalej Słowiańskie zwierzęta hodowlane – My Słowianie

Miesiące – Sierpień

Ósmy miesiąc wg kalendarza gregoriańskiego. Dlaczego ósmy miesiąc roku nazywamy właśnie sierpniem? No cóż, nie trudno się domyślić. Sierpień to miesiąc żniw, więc swoją nazwę zawdzięcza on właśnie sierpowi - sympatycznemu narzędziu rolniczemu, które z czasem zaczęło być coraz bardziej wypierane przez kombajny. Emotikon wink Obok tej nazwy funkcjonowały formy oboczne o podobnej motywacji - … Czytaj dalej Miesiące – Sierpień

Miesiąc – Lipiec

Siódmy miesiąc wg kalendarza gregoriańskiego. Dlaczego siódmy miesiąc roku zwykliśmy nazywać lipcem? Tym razem wytłumaczenie jest proste - początkiem lipca możemy już obserwować kwitnące lipy. Motywacja ta na rodzimym i polskim gruncie była na tyle mocna, że nie wykształciło się za wiele obocznych nazw. Lipiec zwano też dawniej lipniem. Nie znane są staropolskie nazwy, które … Czytaj dalej Miesiąc – Lipiec

My Słowianie: Opowieść o miłości i bratobójczej walce o serce kobiety, czyli Bogunka z jeziora Gopło.

Wieść prawi, że na goplańskim ostrowiu był majdan a na nim stała kurna chata. Tu mieszkała matka z córką, wielką krasawicą. Tymczasem zwołał kapłan starszyznę kraju by święte roki rozpoczęła u wielkiego kamienia Dadźboga ponad brzegami Gopła. Na to wezwanie zjeżdżają się ziemianie. Jadą trzej bracia władycy, a mianowicie: jedzie Bolesław wojowniczy, jedzie Siewier od … Czytaj dalej My Słowianie: Opowieść o miłości i bratobójczej walce o serce kobiety, czyli Bogunka z jeziora Gopło.

My Słowianie – Święty Gaj

Miejsce kultu wśród wielu dawnych ludów, m. in. Słowian. Święte gaje były wśród wielu kultur świętymi miejscami, w których było można przybliżyć się do bóstw, duchów przodków bądź też po prostu sił natury. Czasem święte gaje były poświęcone konkretnym bogom, czasem też pełniły funkcję łączącą ze zmarłymi przodkami. Święte gaje występowały w pierwotnych religiach Greków, … Czytaj dalej My Słowianie – Święty Gaj