Jare Święto – Lancor

jaryc582o

Błogosławieństwo wiosny już jest z nami,
cudną równonoc oglądać będziemy

Marzanna do snu ułożona pieśnią Swaroga i Jaryły,
odegnana daleko poza widzialny i niewidzialny świat

Jaryle, co dzierżysz w ręku snop żyta i pszenicy,
co dzierżysz w ręku głowę – niech twe rodzące się kwiaty
i liście dębów, klonów, wierzb i brzóz dotkną powietrza,
by ono nas wiosny ciepłem kojącym darzyło

Jaryle, niech twe zboża wzrastają do góry jakby sosnowy bór,
by mącznymi potrawami cieszyć nasze oczy, nasze usta

Swarogu, twa słoneczna tarcza niech broni siebie
i nas przed szaroczarnymi chmurami, przed deszczem,
by był krótki i nasycał mokoszową ziemię,
by nie dokuczał naszym zagrodom, ciałom i umysłom

Niech nasze święte lasy, co drogim skarbem są,
szlachetnymi metalami naszych dusz,
płomiennej radości użyczają,
by smutkiem, rozpaczą i zgryzotą pogardzały,
by przemówiły do nas dobrą radą duchową

Krew naszej ziemi niech płynie,
pokonawszy lodowe kry zimy,
by pobudzały nasze myśli i czyny do dobra,
wiecznego i nieskończonego.

Nad grobem pogańskiego brata – SynPrzedwiecznychBogów


Sen ostateczny, gdzie jego ciało pozostawione pozostanie
po kres czasów w ziemi pełnej zimnej wilgoci

Do świętych lasów naszych panów wszedł nasz brat,
posłannik przodków, obrońca ducha starej wiary

Ujrzał moc czterech obliczy Świętowita, magii i wiedzy Welesa,
słońca Swaroga, płodności Mokoszy, wieczną wiosnę Jaryły

Pośród dębów i sosen biesiadować nasz brat
będzie z ojcami i matkami – twórcami jego życia

Twa dusza poniesiona do jasnych gajów jakże raduje nasze serca,
choć smutek jak maska nałożony został na nasze lica

Smutek zniknie, radość pozostanie
Ciało zgniłe zniknie, dusza pozostanie
I my ujrzymy chwałę bogów, gdy wyzwanie twardo postawimy oszczerstwom,
kłamstwom, zdradzie, zabójstwom i fetorowi oszustwa

I nasz brat zobaczył chwałę bogów, przedwiecznych stwórców,
co nigdy nie zginą.

7890_482661778467587_1980388025_n

 

Autor: SynPrzedwiecznychBogów,

Powstanie: marzec 2016

[VIDEO] Obrzędy Słowian

Rosyjski (dokładnie Noworosyjski) twórca nagrał cykl obrzędów słowiańskich w swoim kraju, bardzo fajnie przedstawione i pokazane całą wspaniałą otoczkę jaka jest także w Polskich spotkaniach obrzędowych.

Zacznijmy od początku:
Obrzęd ku czci Welesa 2014 czyli WELESOWE:

Czytaj dalej

Jaryło – Panteon

jaryloJaryło jest bogiem wiosny i wegetacji, uważanym niekiedy za hipostazę Jarowita. Rodzi się wraz z końcem zimy i początkiem wiosny, by umrzeć wraz z nadejściem lata i narodzić się ponownie za rok. W ostatnich dniach czerwca urządzany jest symboliczny pogrzeb Jaryły, w trakcie którego symbolizująca go kukła jest rozrywana bądź chowana w grobie.

W ikonografii Jaryło przedstawiany jest zazwyczaj jako bosy młodzieniec w białej szacie i w wianku na głowie, jadący na koniu, trzymający w lewej ręce kłosy zboża, zaś w prawej – ludzką głowę. Niekiedy – jako że symbolizuje on wszelkie aspekty budzącego się życia – przedstawiano go również w postaci żeńskiej.

Kult Jaryły był najdłużej utrzymującym się pogańskim kultem słowiańskim. Obchody wiosennego święta w dniu 27 kwietnia, w trakcie którego jadący na białym koniu młodzieniec lub dziewczyna odgrywali rolę Jaryły, poświadczone są na Białorusi jeszcze w połowie XIX wieku. Etnografowie zanotowali w 1846 roku wciąż jeszcze wówczas żywą pieśń obrzędową:

Czytaj dalej

Ojcom naszym cześć i sława – modlitwa

Ojcom naszym cześć i sława
bohaterom wieczna chwała
Matkom co swe dzieci wiły
własną piersią je karmiły

Przodkom ognie, duchom strawę
to za życie, które mamy
to za mądrość, którą dali
niosąc wiedzę dla nas z Nawii

o Wilgotnej Płodnej Ziemi
i o Jasnym z Nieba Gromie
o Dadzbożym słońcu jasnym
co się mieni w blasku krasnym

o Jaryle płodnym Bogu
o Perunie i Swarogu
i o Doli losu Matce
Swarożyca ognie jasne

dla Nich trzeby i obiaty
nasze modły i kołacze
a za życie, które mamy
Przodkom ognie, duchom strawę

Jaryło

Jaryło
Domniemane słowiańskie bóstwo płodności znane ze źródeł wschodnio- i południowosłowiańskich. Zrobiło się wiosennie, więc nie zaszkodzi nic temu, by i u nas zrobiło się bardziej „jaro”.

Jaryło jest znany z XIX-wiecznych podań białoruskich, rosyjskich i serbsko-chorwackich. Traktowano go jako poniższe bóstwo związane z płodnością i zwiastowaniem wiosny. Przedstawiano go zazwyczaj jako młodzieńca z bujną czupryną, w białej szacie i na koniu. Jego atrybutami były kłosy żyta oraz… głowa starszej osoby.

Trzymana w ręku głowa miała symbolizować zastąpienie starego Jaryły przez młodego – nadejście wiosny i początek nowego roku – gdyż dopiero wiosną budzi się nowy rok. W ostatnich dniach czerwca, po tzw. święcie Sobótek, urządzano pogrzeby Jaryły – uroczyście chowano go w grobie.

Dawniej na Białorusi pomiędzy 23 a 27 kwietnia obchodzono Święto Jaryły – poprzedzało ono bezpośrednio pierwszy siew, składało się z tzw. korowodu i elementów orgiastycznych. Zniesiono je dopiero w 1765 roku za sprawą biskupa ludowego.

Wśród Słowian zachodnich podobne bóstwo nie występowało. Stąd też początkiem wiosny zamiast radowania się z nadejścia Jaryły, preferowano topienie zimowej Marzanny.

Źródła:
J. Strzelczyk, Mity, wierzenia i podania dawnych Słowian.
A. Gieysztor, Mitologia Słowian.