[video] Kościej Nieśmiertelny – słowiańska baśń

Film opublikowany przez Jakuba Zielinę w 2013 roku, ale co dobre warto powtarzać.

Kościej to opowieść osnuta na motywach popularnego wśród Słowian wątku baśniowego o potworze, którego dusza mieści się w jaju. Powyższy tekst jest tekstem autorskim – Jakub „Żmij” Zielina postanowił połączyć najczęściej powtarzające się i najstarsze warianty baśni ludowych i wyrazić je w formie przypominającej średniowieczne pieśni o bohaterach. Więcej o rekonstrukcji można przeczytać na stronie zmij.net.

Audiobook został zrealizowany przez autora tekstu, który jest zarazem lektorem, autorem muzyki i wizualizacji wraz z ilustracjami. Głosu kobiecego użyczyła Kamila Mroczek. W czołówce pojawia się Marta Byra.

Zapraszam do słuchania muzyki zespołu Żmij i nieodpłatnego ściągania naszej muzyki a także do czytania książki „Wierzenia Prasłowian”.

 

Warto wejść także na stronę autora: http://www.jakubzielina.pl

Reklamy

Powstaje coraz więcej figur ku czci Bogów!

Ostatnim czasie możemy doświadczyć zalewu figur przedstawiających Bogów Słowian, myślę że to doskonała okazja aby pochwalić się nimi w szerszym gronie.

Zacznę od Pana Grzegorza Tyrały, który niedawno ukończył figurę Swaroga:

12800394_1082335745140877_2136648759783422853_n 12832297_1082335638474221_7250485326946307466_n 12813969_1082335588474226_4119517435174032395_n

Czytaj dalej

O paleniu ksiąg pogańskich w okresie od 992 do 1025 r.

Co się stało ze wcześniejszymi źródłami? Wierząc doniesieniom Długosza, Bolesław I Chrobry, bojąc się aby naród “nie zniewieściał z czasem” i nie ustawał w rzemiośle wojennym, mogąc też mieć inne, nie wymienione w źródłach przyczyny, wszystkie pisane dzieje i księgi kazał spalić.

Do takowych podżegań mogły ieszcze zażycia Bolesława Chrobrego należyć pisma pagańskich Kapłanów przymioty bogów i prawa religiyne w sobie zawieraiące.” X Jabłonowski powiada iż ten monarcha “wszystkie starożytne rękopisma popalić kazał aby Polacy szabli raczey a niżeli pióra pilnowali

Prawda ruska: czyli prawda wielkiego xięcia Jarosława … – Tom 1 – Strona 74 – Ignacy Benedykt Rakowiecki – 1820 on-line:books.google.com/books?id=GxILAQAAIAAJ

Przypomina to politykę Qin Shi Huang, pierwszego cesarza chińskiej dynasti Qin- okres w historii Chin pomiędzy 213 a 206 rokiem p.n.e., kiedy cesarz postanowił zmienić opis historii Chin. Zaprowadzono politykę niszczenia klasycznych ksiąg chińskich i prześladowania konfucjańskich uczonych. Palenie ksiąg wróciło w dobie kontrreformacji (w Czechach niejaki Antonín Koniáš spalił około 30 tys. książek- niemal całą częśką literaturę z okresu 1414- 1620). Palenie księgozbiorów wróciło w wieku socutopii: w marcu 1933 Niemieckie Zrzeszenie Studentów zainicjowało kampanię “Przeciw nie-niemieckiemu duchowi” (niem. “Wider den undeutschen Geist”). W myśl tej akcji biblioteki miały być oczyszczane z “destrukcyjnego piśmiennictwa”- odbyły się publiczne palenia książek w licznych niemieckich miastach uniwersyteckich w dniu 10 maja 1933 r.

Czytaj dalej

Śmigus-Dyngus na ludowo

10985186_365036263703230_9087738315590533038_n

23 marca br. zaprezentowaliśmy Wam pochodzenie śmigusa-dyngusa. Teraz pragniemy podzielić się wiedzą, o tym jak to wyglądało i być może nadal wygląda w różnych regionach Polski. Część informacji może pokrywać się z treściami ukazanymi wcześniej, bo jak powszechnie wiadomo, wszystko wywodzi się z pogaństwa.

 

 

 

 

 

 

 

Czytaj dalej

Imiona Słowiańskie – jar czyli mocny

Z okazji Jary Godów, stwierdziłem, że można rozpocząć cykl popularyzacji imion słowiańskich, rozpoczynając od imienników tegoż święta czyli JARY. W końcu właśnie ten okres to rozpoczęcie pokazu sił natury jakie drzemią w naszej świętej ziemi. Zapraszam do lektury.

V__11BF

Człon jaro bądź jero, jiro jest jeden z najpopularniejszych członów imion jakie możemy usłyszeć, od kilku lat dla wielu posiadacz imienia z tym członem jest znienawidzony, a imię jest godne stosowania dla swoich synów i córek, szczególnie jeżeli zapowiadają się na osoby krzepkie przez całe życie, nie tylko fizycznie, ale także umysłowo.

Człon JARO w językach słowiańskich oznacza nic więcej jak „mocny, silny, krzepki, świeży, gorący, jasny, potężny” ale też „gniewny, porywczy, srogi, surowy”. Imiona które posiadają ten człon to najpopularniejszy: JAROSŁAW, ale także JAROMIR. Pamiętajmy, że kobiety też takie imię mogą stosować, szczególnie że spotykamy imiona u kobiet  tj. Jarosława. Dlatego będę mówił o imionach w wersji męskiej, ale wystarczy dopowiedzieć -A i mamy wersję żeńską imienia.

Lista używanych imion:

  • Jarosław|a
  • Jaromir|a
  • Jarostryj|a
  • Jaromiar|a
  • Jarogniew|a lub Jerogniew|a
  • Jaropełk|a
  • Jaroma

Takim samym znaczeniem uosabia się inny człon w imionach słowiańskich tj. Święty – stosowany częściej przy zwiększonej indoktrynacji kościoła katolickiego. Jednakże przed łacinnikami oznaczało to samo. Dlatego powiedzenie do Jarosława, Świętosława byłby praktycznie tym samym imieniem. Wg mojej opinii siła i moc członu Święt- dotyczyła sił mentalnych, sił umysłu, a Jaro- sił witalnych, fizycznych. Być może dlatego tak dużo imion z tym członem przetrwało do naszych czasów.

Lista imion które można spotkać to:

  • Świętobór|-bora
  • Świętobor|a
  • Święciech|a
  • Święcimir|a
  • Świętomir|a
  • Świętorad|a
  • Świętosław|a – imię księżniczki, siostra Bolesława Chrobrego, królowej Skandynawii i Anglii
  • Święcesław|a
  • Święcsław|a
  • Święcisław|a
  • Święcsław|a
  • Świętobój|a
  • Świętopełk|a lub Świętopałk|a
  • Świętopełek, Świętopełka
  • Świętożyźń|a
  • Świętoch|a
  • [!!!] Świętowit – imię Boga Najwyższego panteonu słowiańskiego

Bardzo podobnym w znaczeniu członem, ale trochę innym od jaro- jest JACZE czy znakomitszy, mocniejszy jednakże imię z tym członem otrzymywali ludzie prawdziwie utalentowani w swojej dziedzinie. Oczywiście zbiegiem czasu otrzymywały dzieci, których rodzice pragnęli aby ich dziecko było najlepsze, co jest naturalne. Dlatego spotykamy takie imiona jak:

  • Jaczesław|a
  • Jaczewoj|a
  • Jaczermir|a

 

To na tyle tym razem, będziemy starać się uzupełniać dane w tych artykułów.

 

My Słowianie – Śmigus i Dyngus

11113012_364847517055438_4099955246938373330_nTradycyjne słowiańskie obrzędy związane z witaniem wiosny i żegnaniem zimy, związane bezpośrednio z obchodem Jarych Godów.

Warto wyraźnie zaznaczyć, że Śmigus i Dyngus dawniej były odrębnymi zwyczajami, dopiero czasy późniejsze zlały te dwa wyrazy w jedną zbitkę śmigus-dyngus określającą cały poniedziałek wielkanocny. Dziś już niewiele osób jest tego świadoma, przez co przeciętny człowiek nie jest w stanie odpowiedzieć na pytanie, czym różni się śmigus od dyngusa. Dla większości ludzi są to określenia synonimiczne.

 

 

Czytaj dalej

[video] Historica: Kiedy zakończyła się chrystianizacja Polski?

Historycy nie są dziś zgodni co do tego, czy chrzest Polski miał miejsce w 966 roku. Mógł się odbyć kilka lat wcześniej lub później. Poza tym, powinno się mówić raczej o „chrzcie Mieszka” niż o „chrzcie Polski”. Wynika to z tego, że na nową wiarę nawrócił się tylko sam książę i jego najbliższe otoczenie. Natomiast chrystianizacja wsi przebiegała wolno i opornie. Chłopi często praktykowali dwuwiarę wedle zasady „Panu Bogu świeczkę, a diabłu ogarek„. Duchowni skarżyli się też, że wierni bywają w kościele „rzadko lub wcale„. Droga do chrześcijańskiej Polski była więc kręta i wyboista…

Klikając na poniższą grafikę zostaniesz przeniesiony do serwisu Historica na adres, Historica – Kiedy zakończyła się chrystianizacja PolskiSchowek02.jpg

Data publikacji: 17.03.2016