Pasieka – Ryszard Danecki


Ostre piesznie drążą środek
twardych, krągłych kłód –
będą ule, będzie miodek,
słodki, sytny miód!

Długo wielkie dęby rosły –
pień grubiły swój,
obiemisty jest pień sosny,
gdzie zamieszka rój…

Miodopłynny las powstaje
pokąd spojrzeć w dal –
takim nazwał go już z dawien
nasz Anonim Gall…

Wie, gdzie miód, kosmaty miedwied,
nie strzeżona barć,
wie, gdzie każdy ul nieledwie –
tylko leźć i brać!

Więc bartnicy po to, żeby
miodu nie kradł zwierz
– porazali ule w rzeźby:
straszą złego też…

Lecz nie każda strach napędza –
kraszą pięknie bór!
Jedźcie sprawdzić do Swarzędza,
gdzie jest uli zbiór…

Do Swarzędza gdzie Swaroga
w słowie dźwięczy rdzeń:
słowiańskiego Słońca – boga
kryje dziejów cień…

Źródło: http://lachy.c0.pl/poemat_piastowski/pasieka/

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s