Jarowit, Rod, Perun, Dażbóg, Mokosz – Panteon


Jarowit

Sfera siły, namiętności i energii życiowej w wierzeniach słowiańskich jest domeną Jarowita, boga wojny oraz urodzaju. Jego imię oznacza dosłownie Silny Pan.

Atrybutem Jarowita jest złota tarcza. W Wołogoszczy stała poświęcona bóstwu świątynia, a w niej na ścianie zawieszona była taka właśnie tarcza, ogromnych rozmiarów i bogato zdobiona, której nikt nie miał prawa ruszać. Wynoszono ją ze świątyni w czasie wojny jako wróżbę zwycięstwa.

Z relacji kronikarza Ebona wiemy, że święto Jarowita obchodzono wczesną wiosną.

Jarowit

 

 

 Rod

rod rod3

Jednym z najważniejszych bóstw słowiańskiego panteonu jest Rod. Opiekuje się on wszelkimi zbiorowościami ludzkimi, zwłaszcza tymi najważniejszymi – rodziną, rodem, plemieniem. Patronuje utrzymywaniu i zachowywaniu wszelkich więzi społecznych a także sferze płodności, zapewniając przetrwanie rodziny.

Rodowi towarzyszą trzy rodzanice, istoty wyznaczające każdemu człowiekowi jego własny los. Cześć oddaje im się wspólnie, składając w ofierze chleb, ser i kutię.

Perun

Gromowładny Perun jest naczelnym bóstwem słowiańskiego panteonu. Zsyła burzę i grzmoty, a także deszcz. Rusini wierzyli, że Perun patronuje kniaziowi i jego drużynie, dlatego zgodnie z relacją Kroniki minionych lat podczas zawierania przysiąg klęli się na imię tego właśnie bóstwa. Atrybutem Peruna jest topór, a świętym drzewem dąb. Lokalnie czczony w różnych hipostazach, co oddaje najlepiej staroruskie powiedzenie „Perun jest mnóg”.

Podstawowym mitem związanym z bóstwem jest walka Peruna z chtonicznym, uosabiającym siły chaosu potworem Żmijem.

Dniem poświęconym Perunowi jest 20 lipca, związany z modłami o koniec deszczów i dobrą pogodę dla dojrzewającego zboża.

 

perun (1) Perun

 

Dadźbóg

Dadźbóg (Dażbóg) jest synem Swaroga. Tak jak ojciec jest bogiem ognia niebiańskiego, syn jest bogiem ognia ziemskiego. Funkcja bóstwa została jednoznacznie wskazana w jego imieniu – Dadźbóg jest tym, który obdarza ludzi wszelkim bogactwem.

Zgodnie z informacją przekazaną nam w Słowie o wyprawie Igora książęta ruscy uważali się za wnuków Dadźboga.

dadzbog1 dadzbog

 

Mokosz

 

 

Mokosz, Matka-Ziemia, jest postacią wyjątkową – jednym z nielicznych kobiecych bóstw w niemal całkowicie zmaskulinizowanym panteonie słowiańskim. Patronuje szeroko rozumianej płodności, związanej nie tylko z ziemią i jej plonami, ale także ze sferą ludzkiej seksualności. Opiekuje się również kobietami; północnorosyjski folklor wiąże ją zwłaszcza z zajęciami takimi jak strzyżenie owiec i przędzenie lnu.

Słowianie zawsze darzyli ziemię nabożnym szacunkiem, wiążąc z nią liczne tabu – niedopuszczalne było spluwanie na nią bądź bicie jej kijem. Przed rytualnym nadejściem wiosny nie wolno było uprawiać orki ani podejmować innych prac wiążących się z kopaniem w ziemi. O głębokiej czci Słowian dla ziemi świadczą również rozmaite obyczaje, m.in. kładzenia na niej noworodka.

Dniem poświęconym Mokoszy jest piątek.

 

mokosz_1 mokosz1

 

 

 

 

 

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s