Swarożyc i dziewczyna – Kazimiera Iłłakowiczówna


Szła dziewczyna w odzieży siermiężnej,
Napotkał ją Swarożyc potężny;
Nie chciał straszyć tej panny,
Stanął słupem drewnianym
Swarożyc potężny.

Miał rzezane po sobie różne dziwa;
Jako niedźwiedź myśliwca rozrywa,
Jak witeź ranny leży,
Jak łucznik z łuku mierzy…
przeróżne takie dziwa!

Miał słońca i miecze i kwiaty
rozsiane po odzieży bogato:
Wszystko dla owej dziewy
Skamienił w suche drzewo,
Nawet żywe kwiaty.

Zdziwiło się idące w bór dziewczę,
Skąd się zjawił słup rzeźbiony na ścieżce,
Obeszła go ze śpiewem:
„Witaj nieznane drzewo!
Bądź łaskawe mnie, dziewice”

Nie wiedziała nic o bóstwach wcale
Zbliżyła się do boga zuchwale,
korale z siebie zdjęła,
Na szyi mu owinęła,
Nie znając go wcale.

I poszła nic nie wiedząc o czarach,
A on został nieruchomy z jej darem.
Teraz już się nie ruszy,
aż się sznur pokruszy
Bo takie są czary!

A dookoła puszcza rośnie wciąż gęstsza,
Czarny bór fale swe nad nim spiętrza,
Jeżyna i malina
Do kolan mu się wspina,
Krzewina najgęstsza!

Pozmieniały się setki razy księżyce:
Dotąd puszcza czuwa nad Swarożycem,
Świerki go obstąpiły:
„Zostań bożycu miły,
Z nami Swarożycu!”

I zostanie tak zaplątany w kuszcze,
Aż znów dziewcze młode pójdzie przez puszczę,
Szukając rydzów i kurek
Przypadkiem zerwie sznurek
Na drewnie w kuszczach.

Wówczas z próchna runie na kształt gromu
Bożyc wolny, groźny i widomy,
I pozna w błyskawicach
Dziewczyna Swarożyca,
Władykę gromu.

Kazimiera Iłłakowiczówna „Swarożyc i dziewczyna”

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s