Bieda – nieśmiertelny demon słowiański


1508587_320624301477760_6132256245688562427_n

W mitologii słowiańskiej BIEDA to nieśmiertelny demon, który sprowadza na ludzi liczne nieszczęścia. Wierzono, że BIEDA przemieszcza się po świecie pod postacią bardzo chudej i niezwykle wysokiej kobiety. Cóż, wiele demonów żeńskich właśnie tak wyglądało, proszę sobie przypomnieć choćby Jędzę. Bieda swoją posturą przypominała patyk, a dodatkowo ubrana była w postrzępione łachmany, czyli strojem przypominała stracha na wróble. Dodatkowo ze swych „gospodarzy” wysysała wszelakie siły witalne.

BIEDA wędrując po świecie, wybierała sobie rodzinę i gospodarstwo, w którym postanawiała zatrzymać się na pewien czas. Kiedy wybrała odpowiedni dla siebie dom, to z kobiety stawała się myszą, wróblem lub kawałkiem drewna opałowego. Mimo, że BIEDA żyła pod postacią małego stworzenia lub innego przedmiotu, to jej obecność natychmiast zostawała zauważoną. Gdyż sprowadzała na rodzinę falę nieszczęść, tragedii i kłopotów. O obecności BIEDY świadczyły: gwałtowne i tragiczne w skutkach pożary, zwierzęta masowo umierały na nieznaną chorobę, a zboże znikało, gdyż cały zapas wyjadały plagi gryzoni.
BIEDA zupełnie nie posiadała wyczucia taktu, dla niej nie istniał moment, w którym wystarczająco dokuczyła domownikom, nie uważała też, aby jakikolwiek czas był najlepszym dla zakończenia jej wizyty. Uwielbiała zostawać ze „swoją rodziną” do końca, oczywiście do końca życia rodziny, bo można sobie łatwo wyobrazić jakie bywały skutki tej gościny.

Warto zwrócić uwagę na niektóre stare polskie przysłowia, np.: „Bieda dokuczy i rozumu nauczy” – nasza dzisiejsza bohaterka była też mądrą nauczycielką, kto przeżył jej wizytę nie popełniał tych samych błędów w gospodarowaniu, co wcześniej. BIEDA pomagała również spajać relacje międzyludzkie: „Prawdziwych przyjaciół poznajemy w biedzie” – tak, tak, to właśnie ona pozwalała i nadal pozwala zweryfikować, dla kogo jesteśmy bliscy.

Jednak BIEDĘ każdy pragnął wygonić ze swego domostwa, lecz nie było to takie proste, a przysłowie bowiem mówi: „Goń biedę drzwiami, to wlezie oknem”. Niektórzy próbowali spalić lub zatopić BIEDĘ. Niestety skutki tych działań były opłakane, gdyż BIEDA piszcząc przeraźliwie opuszczała dany przedmiot i wstępowała w drugi. To także zostało utrwalone w przysłowiu, i my dzisiaj mówimy „Bieda piszczy”. Jedyną metodą na pozbycie się intruza było przekazanie jej komuś innemu. Zazwyczaj zadawano ją nielubianemu sąsiadowi lub krewnemu z którym nie było się w najlepszych stosunkach. Do dziś niektórzy wierzą, że ktoś może „zadać” biedę drugiemu człowiekowi. BIEDĘ należało podstępem skłonić do wstąpienia w jakieś naczynie, następnie je szczelnie zamknąć i zakopać na rozdrożu. W międzyczasie ktoś musiał rozpuścić plotkę o zakopanych tam skarbach. Wszelacy chciwcy i poszukiwacze złota od razu udawali się do wskazanego miejsca. Kopali, kopali, aż się do kopali. Jednak nie było tam wymarzonego prezentu, a jedynie BIEDA, która od tej chwili stawała się towarzyszką każdej ich chwili…

Zdjęcie, co prawda nie przedstawia biedy, lecz cmentarną babę, jednak pewne podobieństwo widać. Rysunek i inspiracja dla wpisu pochodzi z Bestiariusza Słowiańskiego. Jeśli jeszcze ich nie znacie, to koniecznie odwiedźcie tę stronę: Bestiariusz Słowiański z całego serca, gorąco polecamy!

https://www.facebook.com/etnoslow/photos/a.170413829832142.1073741827.170257696514422/320624301477760/?type=1&theater

Reklamy

2 komentarze do “Bieda – nieśmiertelny demon słowiański

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s