Jaryło


Jaryło
Domniemane słowiańskie bóstwo płodności znane ze źródeł wschodnio- i południowosłowiańskich. Zrobiło się wiosennie, więc nie zaszkodzi nic temu, by i u nas zrobiło się bardziej „jaro”.

Jaryło jest znany z XIX-wiecznych podań białoruskich, rosyjskich i serbsko-chorwackich. Traktowano go jako poniższe bóstwo związane z płodnością i zwiastowaniem wiosny. Przedstawiano go zazwyczaj jako młodzieńca z bujną czupryną, w białej szacie i na koniu. Jego atrybutami były kłosy żyta oraz… głowa starszej osoby.

Trzymana w ręku głowa miała symbolizować zastąpienie starego Jaryły przez młodego – nadejście wiosny i początek nowego roku – gdyż dopiero wiosną budzi się nowy rok. W ostatnich dniach czerwca, po tzw. święcie Sobótek, urządzano pogrzeby Jaryły – uroczyście chowano go w grobie.

Dawniej na Białorusi pomiędzy 23 a 27 kwietnia obchodzono Święto Jaryły – poprzedzało ono bezpośrednio pierwszy siew, składało się z tzw. korowodu i elementów orgiastycznych. Zniesiono je dopiero w 1765 roku za sprawą biskupa ludowego.

Wśród Słowian zachodnich podobne bóstwo nie występowało. Stąd też początkiem wiosny zamiast radowania się z nadejścia Jaryły, preferowano topienie zimowej Marzanny.

Źródła:
J. Strzelczyk, Mity, wierzenia i podania dawnych Słowian.
A. Gieysztor, Mitologia Słowian.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s