Jędza, Jędzyna


jedza

Lud wyobrażał sobie Jędzę w postaci brzydkiej, wysokiej i chudej baby. Jędza bardzo często nazywana była Jędzyną, obie wersje słowa bardzo często można było usłyszeć na polskiej wsi. Wierzono, że Jędza wysysa krew z dzieci. Jednak nie w samym wysysaniu się specjalizowała. Jędzyna nie lubiła dziatwy, która posturą przypominała ją samą, więc pochwyciwszy dziecię tuczyła je różnymi przysmakami i łakociami. Po utuczeniu zjadała je na surowo lub jako pieczeń.

Prości ludzie byli przekonani, że Jędza porywa dzieci zbłąkane w lesie. Zagubionym maluchom ukazywała się chatka cała z piernika. Zła wiedźma serdecznie zapraszała do swego mieszkania wszystkie pociechy. Następnie tuczyła je, zabijała, no i zjadała.

Podanie o jędzy do dzisiaj jest bardzo mocno zakorzenione w kulturze. Współcześnie mianem jędzy nazywa się kłótliwą, zgryźliwą kobietę. Powszechnie znane są określenia: „wygląda jak jędzona”, „zła jak jędza”.

Źródła podają, że Jędza mieszkała zazwyczaj nad wodą, którą, jeśli tylko chciały, mogły wypić jednym haustem. Jędzony tym różniły się od czarownic, że były istotami samodzielnymi i miały odrębne od ludzi cechy, te pierwsze często bywały po prostu zwykłymi kobietami. W powieściach gminnych Jędzony to często istoty chciwe dziecięcej krwi.

Źródło: O. Kolberg, Dzieła Wszystkie.

 

Advertisements

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s