Symbole Bogów – grafika Wilk Lubor

Matka Ziemia
matka_ziemia

Mokosz

W wielu kulturach:
Czytaj dalej

Reklamy

Wojciech Świętobor Mytnik „Wołos”

Kołysały się na wietrze zbóż złociste kłosy.
Ponad polem mgłą słoneczną zawisła tęsknica.
Szedł pachołek wąską miedzą, zmęczony i bosy.
Za nim – chuda jak ta miedza- biegła południca.

Błękit nieba, zlany żarem swarogowej mocy,
Niczym cztery ręce Boga szerzył się w zaświaty…
Wtem huknęło i powiało chłodem czarnej nocy!
Na rozdrożu, w cieniu własnym, stanął Bóg rogaty.

Mówiąc- milczał, milcząc – mówił – i bydlęcym wzrokiem
Wnikał, tonąc w miękkim mroku, w pacholęcia duszę
I spoglądał w cztery strony swoim jednym okiem,
I posyłał dzikie krzyki w letnią świata głuszę!

Jak się zjawił, tak też odszedł – boski, niepojęty,
Zostawiając w szczerym polu martwe, blade lica.
Kołysały się na wietrze zbożowe odmęty.
Podążyła w ich złocistość blada południca.

8 lipca 2010 r.

Prawdziwa wojna o polskość nie toczy się na rosyjskim Donbasie, lecz na polskiej Wileńszczyźnie

„To, czy Donbas będzie należał do Ukrainy, do nowego państwa powstałego w wyniku secesji części obwodów Ukrainy czy też do Federacji Rosyjskiej, nie musi mieć dla Polski większego znaczenia. Nie ma więc żadnego powodu, by Rzeczpospolita jakkolwiek ingerowała w status Donbasu – nie jest to po prostu nasza sprawa’.

 

117cca30924dde36ae9651fc1ddee88b
Czytaj dalej

Zaświaty u Słowian – Nawia i Wyraj

Nawie i Wyraj

Nawie to miejsce, do którego w wierzeniach słowiańskich podążają duchy zmarłych. Pieczę nad nimi sprawuje Weles – srogi pan podziemi. W wierzeniach ludowych opisywano je różnie – raz jako rozległe pastwisko, na którym Weles wyprowadza dusze, innym razem jako rozległe bagno, pośrodku którego znajdował się złoty tron, na którym zasiadał Weles dzierżący miecz. Mówiło się też, że nieopodal tego tronu znajdowały się korzenie Drzewa Kosmicznego, będącego osią dla całego świata. Wierzono również, że wejścia do Nawii strzegł Żmij – skrzydlata gadzia istota. Powszechny był też pogląd, że Nawie oddzielone były od świata ludzi wielkim morzem bądź rzeką.
Czytaj dalej

Jędza, Jędzyna

jedza

Lud wyobrażał sobie Jędzę w postaci brzydkiej, wysokiej i chudej baby. Jędza bardzo często nazywana była Jędzyną, obie wersje słowa bardzo często można było usłyszeć na polskiej wsi. Wierzono, że Jędza wysysa krew z dzieci. Jednak nie w samym wysysaniu się specjalizowała. Jędzyna nie lubiła dziatwy, która posturą przypominała ją samą, więc pochwyciwszy dziecię tuczyła je różnymi przysmakami i łakociami. Po utuczeniu zjadała je na surowo lub jako pieczeń.

Prości ludzie byli przekonani, że Jędza porywa dzieci zbłąkane w lesie. Zagubionym maluchom ukazywała się chatka cała z piernika. Zła wiedźma serdecznie zapraszała do swego mieszkania wszystkie pociechy. Następnie tuczyła je, zabijała, no i zjadała.

Podanie o jędzy do dzisiaj jest bardzo mocno zakorzenione w kulturze. Współcześnie mianem jędzy nazywa się kłótliwą, zgryźliwą kobietę. Powszechnie znane są określenia: „wygląda jak jędzona”, „zła jak jędza”.

Źródła podają, że Jędza mieszkała zazwyczaj nad wodą, którą, jeśli tylko chciały, mogły wypić jednym haustem. Jędzony tym różniły się od czarownic, że były istotami samodzielnymi i miały odrębne od ludzi cechy, te pierwsze często bywały po prostu zwykłymi kobietami. W powieściach gminnych Jędzony to często istoty chciwe dziecięcej krwi.

Źródło: O. Kolberg, Dzieła Wszystkie.

 

Lasy i puszcze w życiu Słowian

Przepastne puszcze, które niegdyś porastały większość  obszaru zamieszkanego przez naszych przodków, stanowiły dla nich źródło utrzymania i często były dla nich domem i schronieniem.  

sowianie na lowach

 

 Mieszkańcy wsi leśnych, które wtedy nazywano „nieuprawnymi” pozyskiwali futra, róg, miód, wosk i drewno na budowę domów a także grodów obronnych stanowiących podstawę rosnących w siłę organizacji plemiennych.

 
Czytaj dalej

Słowiańskie państwo na zachód od Polski

Po upadku hitlerowskiej III Rzeszy wielu Łużyckich Serbów miało nadzieję na wyrwanie tego słowiańskiego ludu spod tysiącletniej władzy Niemiec. Łużyccy działacze narodowi marzyli o samodzielności. Nawet jeśli nie o pełnej niepodległości, to choć o związku z Czechosłowacją. Bądź Polską.

Mapa Łużyc z 1945 roku wydana w łużyckim Budziszynie. Warto zwrócić uwagę, że ziemie obecnie polskie na wschód od Łużyc opisane są tutaj jeszcze jako ziemie niemieckie. Czytaj dalej